XXIII. ODWOŁYWANIE POLITYKÓW, URZĘDNIKÓW I FUNKCJI PUBLICZNYCH

​

Politycy i inni urzędnicy mogliby być odwoływani zarówno w referendach, jak i poprzez bieżące odbieranie poparcia.

Nie może być tak, że obywatel głosuje raz, a później przez kilka lat nie ma żadnego wpływu.

Jeżeli polityk zawodzi, ludzie powinni mieć możliwość reagowania.

Jeżeli urzędnik nadużywa władzy, ludzie powinni mieć możliwość działania.

Jeżeli przedstawiciel przestaje reprezentować obywateli, obywatele powinni mieć możliwość odebrania mu zaufania.

Odwoływalność powinna dotyczyć nie tylko posłów.

Powinna dotyczyć także senatorów.

Prezydenta.

Samorządowców.

Urzędników.

Osób zarządzających instytucjami publicznymi.

Kierownictwa lokalnych struktur.

Komendantów.

Prezesów.

Osób, które wykonują władzę publiczną albo zarządzają instytucjami mającymi wpływ na życie obywateli.

Odwołanie powinno wiązać się z wyjaśnieniem powodów.

Nie chodzi o przypadkowe usuwanie ludzi bez żadnej odpowiedzialności.

Nie chodzi o emocjonalne polowania.

Nie chodzi o destabilizację.

Chodzi o mechanizm odpowiedzialności.

Jeżeli ktoś zostaje odwołany, powinno nastąpić wyjaśnienie przyczyn.

Powinno dojść do rozstrzygnięcia.

Może to być ukaranie.

Może to być uniewinnienie.

Może to być odstąpienie od dalszych czynności.

Ale wyjaśnienie musi się odbyć.

Społeczeństwo ma prawo wiedzieć, dlaczego osoba publiczna straciła zaufanie.

Osoba publiczna ma prawo do wyjaśnienia sprawy.

A państwo ma obowiązek traktować odpowiedzialność publiczną poważnie.