IX. EDUKACJA ZAMIAST PRESJI

​

Wszyscy WON nie chce budować ruchu opartego na przymusie emocjonalnym.

Nie chodzi o tworzenie atmosfery ciągłej walki.

Nie chodzi o wzbudzanie poczucia winy u ludzi mniej aktywnych.

Nie chodzi o dzielenie społeczeństwa na „lepszych” i „gorszych”.

Nie chodzi o to, aby ktoś czuł się zmuszony do publicznego angażowania, jeśli nie jest na to gotowy.

Celem jest edukacja.

Pokazywanie ludziom, że istnieje alternatywa.

Alternatywa polegająca na tym, że państwo może być organizowane inaczej.

Że obywatele mogą posiadać większy wpływ.

Że społeczeństwo może być fundamentem państwa, a nie jedynie dodatkiem do systemu politycznego.

Dlatego inicjatywa zakłada rozwój spokojny, organiczny i społeczny.

Bez agresywnej agitacji.

Bez zmuszania ludzi do aktywności.

Bez prób podporządkowywania sobie społeczeństwa.

Najpierw człowiek musi usłyszeć.

Potem musi zrozumieć.

Potem musi mieć czas, aby to przemyśleć.

Dopiero później może podjąć decyzję, czy chce się w to włączyć, porozmawiać z innymi, dołączyć do lokalnej społeczności albo po prostu zapamiętać tę informację na przyszłość.

To bardzo ważne, bo wielu ludzi dzisiaj popiera różne partie.

Wielu ludzi nie interesuje się polityką.

Wielu ludzi boi się zaangażować.

Wielu ludzi uważa, że niczego nie da się zmienić.

Nie należy ich atakować.

Nie należy ich wyśmiewać.

Nie należy ich traktować jak przeciwników.

Wielu z nas też kiedyś głosowało na różne partie.

Wielu z nas też kiedyś wierzyło, że wystarczy poprzeć jedną albo drugą stronę.

Ludzie zmieniają zdanie dopiero wtedy, gdy poznają inną możliwość.

Dlatego najpierw chodzi o świadomość, a nie o przekonywanie na siłę.