XXVIII. JAK POWINNO WYGLĄDAĆ PAŃSTWO W PRZYSZŁOŚCI

​

Wszyscy WON zakłada, że w dalszej przyszłości państwo powinno zostać przebudowane tak, aby odpowiadało przed obywatelami na każdym szczeblu.

Nie chodzi o kosmetyczne zmiany.

Nie chodzi o zmianę nazw instytucji.

Nie chodzi o wymianę ludzi przy zachowaniu tego samego modelu.

Chodzi o system, w którym odpowiedzialność publiczna zaczyna się lokalnie i dopiero później prowadzi do funkcji ogólnokrajowych.

Sejm

Sejm powinien składać się z 380 posłów.

Jeden powiat — jeden poseł.

Każdy poseł reprezentuje mieszkańców swojego powiatu.

Nie partię.

Nie centralę.

Nie układ.

Mieszkańców.

Poseł powinien być wybierany lokalnie, pracować lokalnie i odpowiadać lokalnie.

Senat

Senat powinien składać się z 16 senatorów.

Po jednym z każdego województwa.

Senator nie powinien być przypadkową osobą.

Kandydatami na senatorów powinni być aktualni posłowie, którzy odbyli przynajmniej jedną pełną czteroletnią kadencję jako posłowie.

Dlaczego?

Bo senator powinien być człowiekiem już sprawdzonym.

Powinien mieć doświadczenie.

Powinien mieć za sobą okres odpowiedzialności przed obywatelami.

Powinien pokazać, że potrafi pracować publicznie i nie stracił zaufania.

Rząd

Rząd mógłby być tworzony przez Senat.

Oznaczałoby to, że funkcje rządowe pełniliby ludzie doświadczeni, którzy przeszli wcześniejsze etapy odpowiedzialności publicznej.

Nie osoby przypadkowe.

Nie ludzie wyciągnięci z zaplecza partyjnego.

Nie nominaci polityczni bez społecznego sprawdzenia.

Ale ludzie, którzy wcześniej pracowali jako posłowie, utrzymali zaufanie i zostali wybrani na poziomie województwa.

Prezydent

Na prezydenta w przyszłości powinni mieć możliwość kandydowania jedynie senatorowie.

Czyli osoby, które przeszły ścieżkę kariery publicznej.

Osoby najbardziej doświadczone.

Osoby, które przez kolejne szczeble nie zostały odwołane.

Osoby, które utrzymały zaufanie społeczne.

Prezydentowi należałoby nadać znacznie więcej uprawnień, włącznie z możliwością jednoosobowego decydowania o ważnych sprawach wymagających szybkiej reakcji.

PREZYDENT MOŻE WYDAWAĆ ROZPORZĄDZENIA NATYCHMIASTOWYM WYKONANIEM.

Oznacza to, że w sprawach pilnych, nagłych, wymagających szybkiej reakcji państwa, prezydent mógłby podjąć decyzję, która zaczyna obowiązywać natychmiast.

Nie po miesiącach sporów.

Nie po przeciąganiu procedur.

Nie po odkładaniu sprawy.

Ale natychmiast, wtedy gdy państwo musi zareagować.

Jednocześnie taka decyzja nie może być pozbawiona kontroli.

Obywatele musieliby mieć możliwość cofnięcia decyzji prezydenta w systemie referendalnym.

Sejm również powinien mieć możliwość zatrzymania lub skierowania takiej decyzji do oceny.

Prezydent posiadający większą sprawczość musi mieć również większą odpowiedzialność.

Odwołanie decyzji prezydenta przez obywateli musiałoby wiązać się z konsekwencjami.

W poważnych przypadkach nawet z utratą funkcji lub stanowiska.

Nie może być silnej władzy bez silnej kontroli.

Ścieżka kariery publicznej

Politycy powinni przechodzić ścieżkę kariery politycznej od najniższego szczebla struktury państwa.

Najpierw gmina.

Miasto.

Powiat.

Poseł.

Senator.

Prezydent.

Każdy kolejny szczebel powinien wymagać wcześniejszego doświadczenia i utrzymania zaufania obywateli.

W ten sposób funkcje państwowe pełniliby ludzie coraz bardziej doświadczeni.

Nie ci, których wskazała partia.

Nie ci, którzy pojawili się nagle na liście.

Nie ci, którzy mają dobre kontakty.

Ale ci, którzy przeszli drogę odpowiedzialności publicznej i nie zostali przez obywateli odwołani.