V. OBIETNICE BEZ ODPOWIEDZIALNOŚCI

​

W czasie kampanii wyborczych społeczeństwo słyszy ogromną liczbę obietnic.

Obietnice zmian.

Obietnice poprawy życia.

Obietnice bezpieczeństwa.

Obietnice rozwoju.

Obietnice uczciwości.

Obietnice reform.

Obietnice naprawy państwa.

Obietnice rozliczeń.

Obietnice nowej jakości.

Jednak po wyborach bardzo często okazuje się, że obywatele nie posiadają realnych narzędzi do rozliczania tych deklaracji.

Mandat wolny posłów i senatorów oznacza, że nie są oni prawnie związani wcześniejszymi obietnicami wyborczymi.

W polskiej Konstytucji opisane jest to przede wszystkim w art. 104 ust. 1 dla posłów oraz art. 108 w odniesieniu do senatorów. Posłowie są przedstawicielami Narodu i nie wiążą ich instrukcje wyborców. Oznacza to, że obietnice składane podczas kampanii nie mają charakteru prawnie wiążącego.

To powoduje ogromne poczucie oderwania polityki od obywateli.

W praktyce oznacza to, że społeczeństwo może być przekonywane do określonych działań, programów i wizji państwa, ale po uzyskaniu władzy obywatele nie mają realnego mechanizmu wymuszenia realizacji tych zapowiedzi.

Polityk może obiecywać jedno, a później robić drugie.

Partia może mówić jedno, a po wyborach tłumaczyć, że sytuacja się zmieniła.

Kandydat może występować jako przedstawiciel ludzi, a później głosować zgodnie z interesem ugrupowania.

I obywatel bardzo często nie może nic z tym zrobić aż do kolejnych wyborów.

Właśnie dlatego Wszyscy WON mówi o konieczności zmiany samego sposobu zarządzania państwem.

Nie chodzi wyłącznie o zmianę ludzi.

Nie chodzi o wymianę jednej grupy na drugą.

Nie chodzi o nowe hasła.

Nie chodzi o kolejne programy wyborcze.

Chodzi o zmianę fundamentów.

Chodzi o to, aby polityk wiedział, że jego mandat zależy od obywateli nie tylko w dniu wyborów, ale każdego dnia sprawowania funkcji.

Obietnica wyborcza nie może być tylko reklamą.

Mandat publiczny nie może być zgodą na oderwanie się od ludzi.

Zaufanie obywateli nie może być traktowane jak czek podpisany na kilka lat.

Jeżeli polityk otrzymuje zaufanie, musi wiedzieć, że może je utracić.

Jeżeli zawodzi, musi istnieć mechanizm odwołania.

Jeżeli działa wbrew obywatelom, obywatele muszą mieć narzędzia reakcji.